Eeuwenlang wordt landbouwkennis doorgegeven van vader op zoon, van moeder op dochter. Deze op ervaring gebaseerde kennis volstaat evenwel niet langer wanneer de Belgische bevolking tussen 1750 en 1850 zowat verdubbelt. De landbouw blijkt niet meer in staat om op de traditionele wijze de bevolking te voeden. Onder impuls van de nog jonge landbouwwetenschap helpen verbeterde technieken en nieuwe wetenschappelijke inzichten geleidelijk het productieplafond te doorbreken.
Door Bert Woestenborghs
Inhoudstafel
De eerste impulsen voor een vernieuwing van de landbouw in de eerste helft van de 19e eeuw gaan uit van de hogere burgerij en de adel. De kleine boer was nauwelijks geïnformeerd, kon meestal niet lezen en had het veel te druk om simpelweg te overleven op een karig rantsoen van brood en aardappelen. De gewone boer had het immers veel te druk om te overleven
Wanneer rond 1900 de nieuwe landbouwwetenschap stilaan op kruissnelheid komt is het zaak de nieuw verworven inzichten tot bij de kleine boer te brengen. Zowel de overheid als het privé-initiatief organiseren daartoe evenementen, onderzoekslabo's en andere kanalen die de boer alsmaar beter informeren.
De verwetenschappelijking van de landbouw neemt in de loop der jaren met rasse schreden toe. Bleef de invloed aanvankelijk beperkt tot opbrengstverhoging en kwaliteitsverbetering, dan groeit de wetenschappelijke inbreng stilaan uit tot de genetische sturing van dieren en gewassen van vandaag
Behalve inzicht in het functioneren van dier en gewas heeft de wetenschap ook een enorme invloed gehad op de werking van het boerenbedrijf op zich. Deze praktijkgerichte impact heeft vaak verregaande gevolgen op het vlak van investeringen en beroepskennis.
